Ik geef altijd alles.

Ik kan niet deelnemen aan een wedstrijd en deze dan doen als training.

 

Ik zit in de opbouw naar de Ironman van Mallorca en dat vergt vooral mentaal enorm veel.

Het is een cliché , maar combinatie werk , gezin en triathlon is niet evident!

 

Dat ik dan eens een oplawaai van jewelste krijg , zoals afgelopen zaterdag in Brugge , neem ik erbij ,

de teleurstelling ook.

Ook al ben ik ouder , heb ik reeds wat watertjes doorzwommen , de drang om goed te presteren blijft.

En ik baal als een stekker als ik faal.

11248884_10154001707563327_7551942757004264943_o

 

Het begon eigenlijk schitterend.

Ik kwam als tweede uit het water en het fietsen was goed , ik voelde me uitstekend en ik heb eigenlijk op geen enkel moment geforceerd.

11535818_995665223807042_6024362122997032889_n

 

Maar dan begon de calvarietocht , het lopen was echt afzien en dan zijn het lange kilometers.

Tot km.8 had ik nog uitzicht op een top 10 plaats , maar dan is er nog een bus met atleten gepasseerd , tutuut riepen ze en weg waren ze.

Uiteindelijk ben ik veertiende geworden waar ik achteraf gezien mij niet voor hoef te schamen.

 

S’avonds heb ik dan nog een ernstig gesprek gehad met Juul en Cézar, mijn linker en rechterbeen.

Heb hen in alle ernst meegedeeld  , dat ze mij dit niet meer hoeven te flikken.

Of ik zet hen te koop op kapaza met gratis compressiesokken erbij…….

 

Goed , alles is doorgespoeld.

De frustraties heb ik overboord gekieperd.

Zondag vlieg ik erin in Eeklo , mijn thuisstad.

Jaja , the grey one gaat terug alles geven en ik zie wel waar ik uitkom.

 

Sorry dienaars van de wet , nog ééntje voor een intervalleke tijdens het lopen.

Afgelopen weken te bezichtigen op de betere festivals.

Pure nostalgie , BODY COUNT

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *