Karel Bondeel , in de beginjaren van mijn triathlonloopbaan , mijn mentor , trainer ,….
Naast Luc en Fred Van Lierde ,wat velen vergeten, de man met een bijna even groot palmares.

Tevens een krachtmens pur sang.

Zegt tegen mij  en ik schrijf hier in de triathlontijdsgeest van een eeuw geleden;

Ik ken hier iemand in Zomergem , die qua manuele behandeling van het menselijk lichaam , zijn tijd ver vooruit is.

Karel was iemand die alles uitdokterde en ik moet zeggen, het was inderdaad zo.

Nu spreekt iedereen van stabilisatie , maar die man liet mij 25 jaar geleden gelijkaardige oefeningen doen.

Jan Van De Velde was een vakman.

 

Toen ik het artikel las uit de gerespecteerde 3atlhon nieuwssite over het overlijden van Jan , overviel mij toch een vleugje nostalgie.

Ik was erbij in Novo Mesto , Slovenie , bloedheet , net onafhankelijk en loodzwaar ;

Het Europees kampioenschap halve triathlon.

 

Samen met Jan , begeleider Claude van den Hurk , atleten Kris Marien , Dirk van Gossum , Luc van lierde , Jeanine De Ruysscher ,Mieke Suys en nog enkelen stonden we aan de start.

Ik ga hier niet het ganse verloop van deze wedstrijd  neerpennen maar het lopen was onmenselijk zwaar.

Goed , ik liep in een verloren positie , ik had een superslechte dag en ik geraakte geen meter vooruit.

Ik zie Claude en Jan langs de kant staan.

Ik roep ; Ik stap uit de wedstrijd , ik kan echt niet meer.

Claude van den Hurk, supertoffe pee maar in den tijd,ik weet niet hoe het nu zit , streng maar rechtvaardig voor zijn atleten , briest terug ;

Ge kunt zien dat ge aankomt want dan hebben we een medaille in het ploegenklassement.

Ik wist op dat moment niet dat ik de laatste der Belgen was in wedstrijd.

Dus ik moest aankomen.

 

Ik zie Jan naast Claude denken .

Ik ga zorgen dat ik aan de aankomst ben want dat komt hier niet goed.

Samen met Dirk Van Gossum en Luc Van Lierde hebben we de derde plaats binnengerijfd.

Maar het was een totaal slagveld.

Ik ben vier weken totaal van de kaart geweest.

Net na de aankomst en dat mag je letterlijk nemen heeft Jan alle Belgische atleten opgevangen.

Ik  kan mij nog helder voor de geest halen dat Mieke Suys totaal uitgedroogd over de meet liep en zij als enigste ,na lang onderhandelen van Jan met de organisatie ,een baxter met suikers kreeg toegediend.

Een baxter ,in een land net na onafhankelijkheid ,op zoek naar zekerheden, was allesbehalve evident.

 

En ik als mij goed herinner , zijn we in het eigenste Novo Mesto tevens overgegaan tot een totale ontharingsbehandeling van een triathlete.

Van mij moet je geen namen verwachten.

Maar we konden het gevecht van Jan met die donzige ledematen niet maar laten gebeuren.

 

Jaja, het doet wat met een mens.

Het ga je goed , Jan

Rust in vrede

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *